Josh Safdie’s Marty Supreme, een kritisch en commercieel succes, bevat een aangrijpende scène van seksueel misbruik die om discussie vraagt, niet omdat het schokkend is, maar omdat de film vermijdt het als zodanig te erkennen. De scène toont het personage van Timothée Chalamet, Marty, die gedwongen wordt een pak slaag op de kont te krijgen met een peddel van de roofzuchtige zakenman van Kevin O’Leary, Milton Rockwell, in ruil voor een baan. Dit is niet alleen maar vernedering; het is een machtsspel dat wordt uitgevoerd door middel van seksueel geweld.
De scène en zijn context
De scène speelt zich af nadat Marty er herhaaldelijk niet in is geslaagd een voordelige deal met Rockwell binnen te halen. Wanhopig keert hij terug om te smeken om een vervalste oefenwedstrijd. Rockwell, gevoed door wrok (Marty bespotte ooit zijn overleden zoon), grijpt de kans aan om hem te verlagen. De act wordt uitgevoerd in het bijzijn van de medewerkers van Rockwell, die openlijk lachen terwijl Marty zichtbaar geschokt is. Cruciaal is dat de film dit niet bestempelt als aanranding; het presenteert het als weer een brutale transactie in een wereld waar macht alles definieert.
Waarom de stilte het punt is
Marty Supreme blinkt uit in het weergeven van de mensonterende aard van het kapitalisme. Seksueel geweld is in deze context gewoon een ander instrument waarmee de machtigen dominantie kunnen uitoefenen. De film laat dit nauwkeurig zien. De act gaat niet over seksuele bevrediging; het gaat over het afbreken van iemand, het ontnemen van zijn waardigheid en het tonen van volledige controle. Dit is de reden waarom het zo effectief is – en waarom het gebrek aan expliciete veroordeling het verontrustender maakt. De film noemt het niet wat het is: seksueel misbruik. Het is een daad van geweld die onbeheerd wordt achtergelaten.
De impact op het publiek
De populariteit van de film, gestimuleerd door een campagne op sociale media, heeft massale Gen Z-kijkers getrokken. De vraag is: wat nemen ze mee uit deze scène? De film laat geen gevolgen zien die verder gaan dan Marty’s onmiddellijke nood. Er is geen onderzoek naar trauma, geen sprake van rechtvaardigheid en geen bredere maatschappelijke kritiek. Dit verdoezelen van geweld heeft gevolgen in de echte wereld.
Hoe meer seksueel geweld in de media wordt afgebeeld zonder gevolgen of analyse, hoe ongevoeliger het publiek wordt. Het normaliseert het idee dat dergelijke daden acceptabel zijn, of op zijn minst inconsequent. Marty Supreme laat dit geweld niet alleen zien; het bestendigt het door te weigeren het een naam te geven of de blijvende schade ervan aan te pakken.
De kracht van de film ligt in zijn weigering om de wreedheid van menselijk gedrag te verzachten, maar zijn stilzwijgen over de daad zelf versterkt uiteindelijk juist de machtsdynamiek die hij beweert te bekritiseren.
Concluderend: Marty Supreme is niet alleen een film over ambitie en hebzucht; het is een verontrustend voorbeeld van hoe geweld, zelfs seksueel geweld, terloops in de structuur van een verhaal kan worden geïntegreerd zonder dat het wordt opgeroepen. Deze weglating is niet toevallig; het staat centraal in de sombere boodschap van de film over ongecontroleerde macht en de ontmenselijking van individuen in een meedogenloos systeem.
